Rugzak, waar ga je met dat kind naar toe?

Hij meet slechts 1.40 m. en heeft schoenmaat 35 en past nog niet eens op een 'grote' fiets. Toch ging hij vanochtend voor het eerst naar zijn nieuwe school omdat hij naar het vervolgonderwijs gaat. Samen met een vriendje op de fiets naar Leiden, ruim 8 kilometer bij ons vandaan, 2x een half uurtje fietsen dus…. En dat met een joekel van een tas op zijn rug….

Op weg naar een nieuwe school, nieuwe indrukken en nieuwe vrienden. De tijd van de oude vertrouwde basisschool ligt achter hem. Alles is anders…. Ik vind het een stap hoor, en ondanks dat ik dit ook al met Thomas en Rogier heb meegemaakt blijf ik het een 'slikmomentje' vinden. Friso niet, die had nergens last van. Hij zat vanochtend om half 8 al te wachten tot het tijd was om op de fiets te stappen!

Met weemoed gingen mijn gedachten terug naar de tijd dat ik hem naar de kleuterschool bracht. Dat vond ik toen óók al zo'n stap. Ook toen was hij al klein, zijn benen bungelden boven de grond van het kleine kinderstoeltje en er werd een nóg kleiner stoeltje voor hem aangeschaft… Wat vliegt de tijd toch snel voorbij…..

En toen was het tijd, Friso sprong op, pakte zijn rugtas en ik kreeg een verdwaalde kus op m'n wang. Nic en ik zwaaiden nog toen hij de straat uitreed maar hij keek al niet meer om. Of ons mannetje er klaar voor was….

Ik heb regelmatig aan hem gedacht vandaag en ik heb vanmiddag een uurtje vrij genomen zodat ik thuis zou zijn als hij uit school zou komen. Dat vond hij gezellig. Vol enthousiasme vertelde hij over zijn nieuwe klasgenoten, zijn mentor en over de sport-en-speldag die hij had gehad in het kader van de introductiedagen.  

Hij grabbelde een A4tje uit zijn rugzak en zwaaide ermee, het was zijn rooster: "Kijk mam, en ik heb gelukkig niet die juf voor Frans waar Rogier altijd op mopperde." Haha, dat heb je met kleine broertjes die naar dezelfde school gaan als hun oudere… 

Hij komt er wel….

une vacance magnefique…

Na slechts 3 uurtjes rijden kwamen we aan in Montbrun des Corbieres. Alwaar wij, met onze vrienden Henk en Annemiek en hun kids, in een prachtige wijnvilla verbleven. Een schitterend huis op een even zo mooie plek. Een eigen zwembad en jacuzzi, ik zeg; onze eigen villa Felderhof

De kids doken direct het zwembad in terwijl wij lekker bijkletsen in de schaduw. Het was hier namelijk nóg een paar graden warmer dan in de Dordogne. En daarna doken wij ook het water in voor een verfrissende duik.

We leefden echt als God in Frankrijk, wij, maar ook de kinderen, gingen naar bed als we moe waren (en dat was laat….) en stonden op als we weer wakker werden (ook laat) We aten als we honger hadden en genoten met volle teugen. We planden wat uitstapjes en besloten een dagje naar Barcelona te gaan. Dat was tenslotte maar 3 uurtjes rijden bij ons vandaan. Helaas kregen Henk en Annemiek problemen met de auto zodat wij alleen naar Spanje vertrokken.

En terwijl wij om 7:00 uur 's ochtends vertrokken met volop zon en 25 graden werd het hoe dichter we bij Barcelona waren steeds frisser. De thermometer gaf op een gegeven moment slechts 16 graden aan. En het regende. Een sms naar Annemiek leerde ons dat zij lekker bij het zwembad lagen. Dan kan je zien dat de invloed van de pyreneeën groot kan zijn, wat een verschil van weer zeg….

Maar goed, kaartjes gekocht voor de zgn. hop on-hop off bus en lekker de toerist uitgehangen. Gelukkig werd het droog en 's middags kwam het zonnetje ook nog door. Barcelona was mooi, we hebben een hoop gezien maar ook nog veel niet dus daar gaan we absoluut nog een keertje naar terug. Maar toch: we hebben het olympisch stadion gezien, de tuinen van Miramar, de huizen van Gaudi, de katherdraal en geslenterd over la rambla. En last but not least zijn we naar camp Nou geweest. En ook al heb ik niets met voetbal zelfs IK voelde dat ik heilige grond betrad… Heel bijzonder!

We hebben de tour voorbij zien rijden, we hebben Carcasonne bezocht (indrukwekkend mooi), we zijn verschillende keren naar Narbonne geweest, we hebben lekker gegeten en gedronken  en ontzettend gelachen… mennn wat hebben wij gelachen met elkaar… Heerlijk.

En toen brak echt ons laatste vakantiedagje aan en pakten we onze koffers weer in. Met pijn in ons hart, dat wel. Aan de andere kant ook weer fijn om naar huis te gaan en om Thomas weer te zien…

De bedoeling was eigenlijk om nog een dagje Parijs te pakken maar aangezien het bijna de gehele terugreis regende hebben we na een lange stop in Parijs toch maar besloten naar huis te rijden. En zo kwamen we net voor middernacht weer thuis waar Thomas en Alfa ons blij verwelkomden….

klik op de foto voor een groter exemplaar

Een fantastische 1e week…

Nadat we onze koffers hadden uitgepakt zijn we gezellig uit eten gegaan. En ergens bij rosé no 2 was de vakantiestemming weer als vanouds. Al vonden we het nog wel onbegrijpelijk hoe het allemaal was gegaan.

De camping was eigenlijk net als in de folder: fantastisch! De kids hadden al snel een vriendengroep om zich heen en vermaakten zich uitstekend, net als wij. We hebben mooie uitstapjes gemaakt naar prachtige plaatsen in de buurt. We hebben leuke marktjes bezocht en tot laat in de avond zaten we buiten zonder maar een vestje aan te hoeven trekken. En natuurlijk genoten van het heerlijke zonnetje en namen we een verfrissende duik in het zwembad.

Er werd een talentenjacht georganiseerd en Friso had zich daarvoor opgegeven. Zijn gitaar gaat namelijk ook altijd mee op vakantie. Het was een leuke avond met veel andere deelnemers die allemaal wat leuks deden. Toen de prijsuitreiking volgde werd 'le petit garcon avec le guitar d' Hollande' naar voren geroepen: Friso dus. Wij blij en dachten dat hij 3e was geworden maar wat bleek: ze riepen alleen de winnaar uit. Hij had gewonnen!!! De rest van de vakantie liepen de meisjes achter hem aan en moest hij zelfs handtekeningen uitdelen, echt waar.

Friso talentenjacht Frankrijk from webpostmedia on Vimeo.

De week vloog voorbij en voor het het wisten moesten we onze koffers alweer pakken. Het eerste gedeelte van de vakantie zat er alweer op. We stelden de navigatie in op Montbrun des Corbieres en reden door de bergen richting de snelweg. Op naar vacance de France part 3.

klik op de foto voor een groter exemplaar.

In groep 1 zeg je hi en in groep 8 zeg je goodbye….

Ook al is Friso klein van stuk hij gaat deze week voor het laatst naar de basisschool. Ook weer een afsluiting van een lange periode. Bijna 16 jaar ben ik dagelijks naar school gereden. Eerst alleen met Thomas, toen met Thomas en Rogier en later met Friso er ook nog bij. Daarna alleen nog Rogier en Friso en de laatste jaren was Friso de laatste van het gezin die op de basisschool zat.

Ik weet nog dat ze voor hem een speciaal stoeltje aan moesten schaffen op de kleuterschool: zijn beentjes bungelden boven de grond dus kwam er een nóg kleiner stoeltje  

En in die jaren ben ik zowat alles geweest op school: klassenmoeder, luizenpluismoeder, computermoeder, leesmoeder, mediatheekmoeder, ik ging mee op schoolreis en excursies en mijn laatste 'grote klus' op de basisschool was die van musicalmoeder. Maandenlang heb ik met de juffen en 2 andere moeders geoefend met de klas. Liedjes instuderen, stukjes oefenen, decor verzinnen, kleding maken enz enz.

En afgelopen week was dan eindelijk de voorstelling. De muscial heette hi bye en speelde zich af op Jamaica. Friso had 3 rollen te weten: vervelend broertje (kon hij heel goed), journalist and last but not least gitarist! Vol overgave stond hij te spelen: zijn pruik vloog er op een gegeven moment zelfs vanaf. G E W E L D I G ! 

De musical was een groot succes en de kids hebben allemaal vol enthousiasme gespeeld, gedansd en gezongen. Zelf heb ik hem alleen maar achter de schermen gezien maar deze week nog krijg ik de dvd dus dan kan ik er eens goed voor gaan zitten…

Na de musical volgende het 'echte afscheid". De juffen hadden voor ieder kind een mooi en persoonlijk gedicht gemaakt. De meisjes hielden het niet droog en ook voor ouders was het lastig, de zogenaamde 'slikmomentjes' zeg maar. Afscheid nemen is nooit leuk, ook al weet je dat je elkaar nog regelmatig tegen zult komen in het dorp, het zal toch anders zijn. Een nieuwe fase breekt aan: spannend!

een slippertje tussen de tenen…

Teenslippers zijn helemaal hot. Al jaren volgens mij. Bijna iedereen om me heen loopt er dan ook op. De meeste op die soort birkenstock-achtige gevallen en iedereen roept dat ze zo waanzinnig lekker lopen. Het zal wel….

Als meisje van een jaar of 10 had ik ook teenslippers en ik weet nog hoe trots ik daarop was. Blauwe plastic slippers met een grote witte bloem erop. Die kriebelde bij iedere stap die ik verzette maar goed, het zou wel wennen…. Wat echter niet wende was dat stukje plastic tussen mijn tenen. Op een gegeven moment lag het tot bloedens toe open…. ik was er helemaal klaar mee en ik heb 30 jaar lang geen teenslippers meer aan mijn voeten gehad.

Tot een paar weken geleden: toen heb ik ze gekocht: model birkenstock. Ik was op zoek naar slippers voor op vakantie om naar het zwembad te lopen enz. en ik kon niets leuks vinden. Ik heb wel een half uur proefgelopen in de winkel voordat ik ze het afgerekend.

Thuis ging ik het meteen uitproberen, maar na een uur kon ik niet meer. Ik zette door tot ik een grote blaar tussen mijn tenen kreeg. Zucht, ik heb ook zulke tere voetjes….. Diehard die ik ben heb ik ze meegenomen naar mijn werk en ik loop er dagelijks korte stukjes op: so far so good.

Ik denk dat het bij een eenmalige teenslipperactie van me blijft, mijn voetjes zijn daar dus gewoon niet voor in de wieg gelegd, toen niet, en nu nog steeds niet  

een logje van een trotse moeder….

 
Thomas is geslaagd aan de ICTacademie en alhoewel het in de lijn der verwachting lag, is het toch erg fijn als de telefoon gaat en het goede nieuws officieel wordt medegedeeld

Vanavond was de diplomauitreiking en wij zaten te glimmen van trots toen Thomas naar voren werd geroepen en er lovende woorden over ons kind werden gesproken. 

Een baan heeft hij al gevonden: ze waren bij zijn stageadres zó tevreden dat ze hem een mooi contract hebben voorgeschoteld. En aangezien je in de ICT nooit bent uitgeleerd zal dat gepaard gaan met zo nu vervolgcursussen enz maar aan zijn studententijd is nu echt een einde gekomen.

Het lijkt nog maar zo kort geleden: Ik zie me nóg fietsen met hem achterop,op weg naar de kleuterschool, mijn oudste kind, daar ging hij… Toen naar voortgezet onderwijs, ik zwaaide hem uit tot hij een stipje was (later tot het eind van de tuin haha het went) Op het voortgezet heb ik me weleens zorgen gemaakt want de inzet voor vakken die hij niet leuk vond was vaak minimaal. Gelukkig haalde hij wel zijn diploma. Daarna naar de ICT academie: studeren in Leiden….. Ik zag vanavond het bankje nog waarop Thomas en ik zaten toen we net gehoord hadden dat hij aangenomen was en nu, nu heeft hij zijn diploma daar al weer gehaald.

De tijd vliegt. Binnenkort gaan wij op vakantie en hij gaat niet meer mee. Ook een 'slikmomentje' voor mij als moeder. Een hele grote als ik eerlijk ben. Maar diep in mijn hart weet ik best dat het goed zal gaan. Opa en oma houden hem een beetje in de gaten en ach… ik heb vertrouwen in hem, echt wel Dat kan toch ook niet anders: het is een K A N J E R!!!!!

Free Willy, uhh Skippie….

En toen kwam de dag dat we afscheid moesten nemen van ons tijdelijke huisdier Skippie. Ruim 7 weken is hij bij ons geweest en in die tijd is hij uitgroeid van een klein gewond pulletje naar een grote eend die goed in de veren zit. Ik dacht dat het, gezien zijn kleurenpracht, een vrouwtje zou zijn maar volgens de mevrouw van de kinderboerderij hebben alle eenden een bruin verenkleed in de zomer. Het is dus nog even afwachten of Skippie een woerd of een eend is.

De kinderboerderij, díe plek hadden we dus uitgezocht voor onze eend. Hoewel hij niet handtam was is hij toch gewend geraakt aan mensen en die ziet hij daar dagelijks. En qua aansluiting met andere eenden maakte hij daar de beste kans volgens ons. En de kinderboerderij wilde hem graag hebben, ook niet onbelangrijk.

Friso zette de kooi open en hop, daar ging Skip. In eerste instantie snuffelde hij wat rond en at hij wat groen en toen hij daarna de andere eenden zag kwam hij weer even richting ons. Maar met wat aanmoediging van onze kant sprong hij even later de sloot in. En toen hij doorhad dat hij gewoon door kon zwemmen (in het badje bij ons was dat toch ff anders) ging Skippie zich een partij uitsloven zeg: het leek wel een race-eend zo hard ging hij door het water……

Met een goed gevoel gingen we naar huis maar toen het donker werd moesten we wel heel erg aan hem denken: zijn eerste nacht buiten, het regende pijpestelen, hoe zou het met hem gaan??? Het was zelfs zo erg dat Nico en Friso om 22.45 uur nog even zijn gaan kijken…. En ik stond de andere ochtend om half 10 al weer met Friso bij de kinderboerderij…. (hoe bedoel je overbezorgde ouders, haha)

Het ging goed en dat gaat het nog steeds! Hij heeft een vrouwtjeseend die zich om hem heeft bekommerd. Zij leerde hem om via het eendentrappetje uit het water te komen en nog veel meer. En zo hoort het ook. 

We zijn blij dat we dat kleine gewonde eendje hebben kunnen redden en wat is het dan super om te zien dat hij zich al zo snel thuis voelt in de (bijna) vrije natuur